Αιμιλία Καναρέλη: «Γιατρός είχε πει στους γονείς μου πως είμαι "τερατάκι". Το πολύ - πολύ να δουλέψω πίσω από ένα γκισέ»

Η εξομολόγηση της τραγουδίστριας για το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε.

Σήμερα, μέσα από τη μουσική της και την αυθεντική της παρουσία, δίνει φωνή όχι μόνο στον εαυτό της, αλλά και σε όσους ένιωσαν κάποτε “διαφορετικοί”. Το βίντεό της που έγινε viral στα social media δεν ήταν απλώς μια στιγμή δημοσιότητας ήταν ένα μήνυμα αποδοχής, δύναμης και ελπίδας που άγγιξε χιλιάδες ανθρώπους. 

Η ίδια μιλά ανοιχτά για τα σημάδια της – αυτά που κάποτε προσπάθησε να κατανοήσει και σήμερα έχει μάθει να αγαπά. Γιατί, όπως αποδεικνύει η πορεία της, η διαφορετικότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Και, καμιά φορά, γίνεται και τραγούδι. 

Η Αιμιλία Καναρέλη, κλήθηκε να απαντήσει στο αν υπήρξαν στιγμές που ένιωσε «διαφορετική» με αρνητικό τρόπο και πώς τις διαχειρίστηκε, με την ίδια να απαντά τα εξής: «Αμέτρητες φορές. Με το πέρασμα του χρόνου δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου – και συνεχίζω. Είναι ένα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ. Τα σημάδια είναι πάντα εκεί, μαθαίνεις να ζεις με αυτά. Είναι κάτι που δεν φεύγει, είναι χαραγμένο και στο πρόσωπο και στην ψυχή. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και είναι εκεί. Αλλά μαθαίνεις να τα βλέπεις αλλιώς». 

Στη συνέχεια της συνέντευξης της, μίλησε για το πώς ανακάλυψε την αγάπη της για το τραγούδι, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Από πολύ μικρή, γύρω στα 5! Η χειρουργός μου στο Παρίσι είχε συμβουλεύσει τους γονείς μου να ξεκινήσω τραγούδι μαζί με λογοθεραπεία, ώστε να βελτιωθεί η ομιλία μου. Τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Πολλά παιδάκια δυσκολεύονται να μιλήσουν σωστά, κάτι που τα κλείνει ακόμα περισσότερο στον εαυτό τους. Σήμερα μου στέλνουν πολλοί γονείς παιδιών με σχιστίες και τους προτείνω κι εγώ να δοκιμάσουν το τραγούδι. Ακόμα και το μεταπτυχιακό μου ήταν πάνω στο πώς το τραγούδι θα μπορούσε να ενσωματωθεί στο ιατρικό πρωτόκολλο για παιδιά με σχιστίες». 

Και πρόσθεσε: «Πλέον, τρώω, αναπνέω, μιλάω και ζω — αλλά πάνω απ’ όλα τραγουδάω. Για μένα, το τραγούδι μου έσωσε τη ζωή. Και πρακτικά και ψυχολογικά. Αγαπάω τη σκηνή. Όπως είχα πει και παλαιότερα, γιατρός στην Ελλάδα είχε πει στους γονείς μου πως είμαι “τερατάκι” και πως το πολύ-πολύ να δουλέψω πίσω από ένα γκισέ. Δεν φαντάζεστε πόσοι γονείς μου έχουν γράψει ότι γιατροί στην Ελλάδα τους πρότειναν να προχωρήσουν σε έκτρωση, αλλά άλλαξαν γνώμη βλέποντας εμένα. Έχω φτιάξει ομάδες στα social media με γονείς και παιδιά με σχιστίες και επικοινωνούμε. Για μένα αυτό είναι το πιο δυνατό συναίσθημα. Γι’ αυτό μιλάω ανοιχτά για τις ατέλειές μου — γιατί στην Ελλάδα έχουμε μάθει να τις κρύβουμε». 

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στη madamefigaro.cy